Makamın Talanı: Temsil Koltuğu Mu, Ticaret Tezgahı Mı?
Adıyaman’da, ekonomik örgütlenmenin kalesi olması gereken iş dünyası temsilciliklerinin duvarları ardında, liyakatsizliğin ve kibrin en çirkin vitrini sergilenmektedir. Bu, ekonomik geleceğimizi temsil eden kurumun ruhuna karşı işlenmiş bir suçtur.
Bu ihanetin kaynağı, koltuğunda uzun yıllardır oturan, gücünü bilgisinden değil, kibirle harmanlanmış konumundan alan bir atanmış idarecidir. Kendisi, atanmış bir görevli olmasına rağmen, makamın gücünü seçilmiş iradenin dahi üzerine çıkarmış, bu yapıyı bir kişisel denetim merkezi haline dönüştürmüştür. Bu kişinin varlığı, o koltuğun ne kadar vasıfsız biri tarafından bile istismar edilebileceğinin acı bir kanıtıdır.
Bu durumun ilk eylemi, ticaretin temsil edildiği makamın prestijini bir kişinin şahsi kazancını artırmak için kullanmaktır. Resmi kimlik, bir kişinin özel ticari ürünlerinin pazarlama ağına dönüşmüştür. Bir yandan şehrin ticari çıkarlarını koruma sözü verilirken, arka planda sadece kişisel cüzdanın şişirilmesi hedeflenir.
Sömürünün en ahlaki açıdan sorunlu kısmı, bilgisizliğin faturalandırılmasıdır. Şehrin kalkınması için hayati projeler, o makamın çevresindeki hiçbir yeterliliğe sahip olmayan kişilere havale edilir. Kuruluşun parası, bu kişilerin cebine sahte danışmanlık hizmeti üzerinden akar. Bu, cehaletin kurumsallaşması ve kaynakların bilinçli olarak çalınmasıdır.
Bu ahlaki iflasın en ağır bedeli, kurumun etik filtrelerinin tamamen devre dışı bırakılmasıdır. Şehrin ortak ahlakını ve güvenini temsil etmesi gereken bir makamda, geçmişi toplumsal vicdanda tartışmalı, hassas ve etik açıdan sorunlu isimlerin güçlü bir makamın onayıyla önemli görevlere getirilmesi, bu kişisel denetimin sadakat mekanizmasını kurumsal ahlakın önüne nasıl koyduğunu gösterir.
Bu tablonun en trajik yanı, tüm bu usulsüzlüklere karşı seçilmiş iradenin sessiz kalmasıdır. Bu sessizlik, o makamın kibrini artırır ve kişisel kontrolün büyümesine izin veren en büyük zafiyettir. Seçilmiş liderliğin, bu atanmış gücün at koşturmasına karşı gücünü kullanmaktan çekinmesi, o makamın istismar edilmesinin en büyük sebebidir.
Adıyaman, yetersiz ve çıkarcı bir figürün şahsi çiftliği değildir. Bu kişisel denetim ve makamın talanı son bulmadan, şehrin ne ekonomik ne de ahlaki olarak ayağa kalkması mümkündür. Makam sahipleri, ya o koltukları temizleyecek ya da o koltuklar, şehrin vicdanı tarafından lanetlenecektir.
